ضمایر شخصی در انگلیسی

ضمایر شخصی در انگلیسی (Personal Pronouns) کلماتی هستند که به جای اسم یک شخص یا چیز قرار می‌گیرند تا جمله کوتاه‌تر، طبیعی‌تر و روان‌تر شود. به جای اینکه اسم را مدام تکرار کنیم، از این ضمایر استفاده می‌کنیم؛ و به همین دلیل هم در آموزش زبان انگلیسی حائز اهمیت خاصی هستند.

به زبان ساده‌تر، I (من)، you (تو، شما)، he (او آقا)، she (او خانم)، it (آن)، we (ما)، they (آنها)، می‌گویند «چه کسی» دارد کاری انجام می‌دهد یا داریم راجع به «چه کسی» حرف می‌زنیم.

جدول کامل ضمایر فاعلی و مفعولی در انگلیسی (Subject & Object Pronouns)

ضمایر شخصی در انگلیسی به دو دسته‌ی اصلی تقسیم می‌شوند: ضمایر فاعلی (Subject Pronouns) به جای فاعل جمله استفاده می‌‌شوند و ضمایر مفعولی (Object Pronouns) نقش مفعول می‌گیرند یا بعد از حرف اضافه (Preposition) می‌آیند. در ادامه جدول ضمایر فاعلی و مفعولی را دارید:

مثال‌های زیر در درک بهتر و دیدن کاربرد هر یک از این ضمایر به شما کمک خواهند کرد

ضمایر فاعلی همان ضمایری هستند که در ابتدای جمله می‌آیند و نقش فاعل دارند؛ یعنی «چه کسی» یا «چه چیزی» دارد کاری انجام می‌دهد. این ضمایر شامل I، You، He، She، It، We، They هستند. ساختار جمله با ضمیر فاعلی در انگلیسی به این شکل است:

به نکات زیر توجه کنید:

این ضمایر همیشه قبل از فعل می‌آیند.

حتی وقتی فاعل معلوم است، در انگلیسی بدون فاعل جمله نمی‌سازیم (بر خلاف فارسی).

جایگاه این ضمایر ثابت است مگر در پرسشی یا بعضی ساختارهای خاص.

به مثال‌های زیر دقت کنید (برای تفکیک راحت‌تر ساختاری، بین اجزای جمله از «+» استفاده شده:

ضمایر مفعولی زمانی استفاده می‌شوند که فعل یا حرف اضافه روی «کسی/چیزی» انجام می‌شه. یعنی ضمیر نقش مفعول دارد (بعد از فعل می‌آید). این ضمایر شامل me، you، him، her، it، us، them است. ساختار جمله با ضمیر مفعولی به این شکل است:

به مثال‌های زیر توجه کنید:

چالش “You” — تفاوت دوم‌شخص مفرد و جمع در انگلیسی

در زبان انگلیسی، برخلاف فارسی، کلمهٔ you هم برای مفرد استفاده می‌شود و هم برای جمع. این موضوع برای خیلی از زبان‌آموزها سخت است چون در فارسی ما «تو» و «شما» را جداگانه داریم.

در اینجا از «You» برای اشاره به یک نفر استفاده می‌کنیم:

🔊

You look distracted. حواست پرته.

و در اینجا با «You» به یک گروه اشاره می‌کینم (البته طبق جمله می‌تواند مفرد هم باشد):

🔊

Are you coming tonight? امشب میاین؟ (خطاب به چند نفر)

چطور You جمع را واضح‌تر کنیم؟

چون انگلیسی بین این دو فرقی نمی‌گذارد، در مکالمهٔ روزمره از ساختارهای کمکی برای جمع بستن you هم استفاده می‌شود.

۱. You guys (حالت خیلی رایج، دوستانه)

🔊

Are you guys ready? شماها آماده‌اید؟

۲. You all / Y’all (که y’all کاملا محاوره‌ایست)

🔊

Do you all want something to drink? شماها چیزی برای نوشیدن می‌خواین؟

۳. You both / you two / you three (زمانی که تعداد افراد مشخص است)

🔊

You two need to calm down. شما دوتا باید آروم بشید.

۴. You people (کمتر استفاده می‌شود و گاها بار منفی دارد)

🔊

You people always complain. شماها همیشه شکایت می‌کنید.

در کل معنای “You” را کانتکست جمله مشخص می‌کند.

استفاده از “They” به‌عنوان مفرد (Singular they)

وقتی نمی‌دانیم شخص موردنظر زن است یا مرد، یا وقتی نمی‌خواهیم جنسیت را مشخص کنیم، از they به‌صورت مفرد استفاده می‌کنیم.

ضمایر در جملات امری (Imperatives)

در انگلیسی، جملات امری همیشه با فعل پایه شروع می‌شوند و ضمیر فاعلی (you) حذف می‌شوند چون مخاطب مشخص است. ساختار جملات امری به این شکل است:

مثال‌های زیر به شما در فهم بهتر جملات امری کمک می‌کنند:

تنها استثنایی که باید به آن دقت کنید این است که گاهی برای تأکید یا اخطار، ضمیر «you» را می‌آوریم:

استفاده از “It” برای اشاره به خودمان (در مکالمات تلفنی و رسمی)

در انگلیسی وقتی پشت تلفن هستیم یا می‌خواهیم رسمی و مودبانه صحبت کنیم، به‌جای … I am از ساختار “It’s + name” استفاده می‌کنیم. این کاربرد فقط برای معرفی است، نه برای توصیف خودمان. مثلا:

استفاده از “It” برای آب‌وهوا، زمان، فاصله و موقعیت‌ها

در انگلیسی برای توصیف هوا، زمان، فاصله، وضعیت‌ها و موقعیت‌های کلی همیشه از it استفاده می‌شود. این “it” به هیچ چیز مشخصی اشاره نمی‌کند؛ یک فاعلِ ساختاری است. مثال‌های زیر را با دقت بخوانید و بشنوید:

جمع بندی

ضمیر شخصی در انگلیسی نقش مهمی در طبیعی و روان شدن جمله‌ها دارند. با یاد گرفتن تفاوت ضمایر فاعلی و مفعولی، کاربردهای خاص مثل you مفرد و جمع، استفاده از they به‌عنوان مفرد، و نقش it در معرفی یا توصیف شرایط، عملاً ستون اصلی جمله‌سازی را یاد می‌گیریم. تسلط روی این چند نکته کوچک، کیفیت مکالمه و درک متن را چند برابر می‌کند.